Böjningsformer av verbet 'att förlÃ¥ta'
nutid
dåtid
subjunktiv
jussiv
jag
'a3fuu
أَعفُو
jag - nutid
3afawtu
عَفَوتُ
jag - dåtid
'a3fua
أَعفَُ
jag - subjunktiv
'a3fu
أَعفُ
jag - jussiv
du (m)
ta3fuu
تَعفُو
du (m) - nutid
3afawta
عَفَوتَ
du (m) - dåtid
ta3fua
تَعفَُ
du (m) - subjunktiv
ta3fu
تَعفُ
du (m) - jussiv
du (f)
ta3fiina
تَعفِينَ
du (f) - nutid
3afawti
عَفَوتِ
du (f) - dåtid
ta3fii
تَعفِي
du (f) - subjunktiv
ta3fii
تَعفِي
du (f) - jussiv
han
ya3fuu
يَعفُو
han - nutid
3afaa
عَفَا
han - dåtid
ya3fua
يَعفَُ
han - subjunktiv
ya3fu
يَعفُ
han - jussiv
hon
ta3fuu
تَعفُو
hon - nutid
3afat
عَفَت
hon - dåtid
ta3fua
تَعفَُ
hon - subjunktiv
ta3fu
تَعفُ
hon - jussiv
vi
na3fuu
نَعفُو
vi - nutid
3afawnaa
عَفَونَا
vi - dåtid
na3fua
نَعفَُ
vi - subjunktiv
na3fu
نَعفُ
vi - jussiv
ni (m)
ta3fuuna
تَعفُونَ
ni (m) - nutid
3afawtum
عَفَوتُم
ni (m) - dåtid
ta3fuu
تَعفُوا
ni (m) - subjunktiv
ta3fuu
تَعفُوا
ni (m) - jussiv
ni (f)
ta3fuuna
تَعفُونَ
ni (f) - nutid
3afawtunna
عَفَوتُنَّ
ni (f) - dåtid
ta3fuuna
تَعفُونَ
ni (f) - subjunktiv
ta3fuuna
تَعفُونَ
ni (f) - jussiv
de (m)
ya3fuuna
يَعفُونَ
de (m) - nutid
3afauu
عَفَُوا
de (m) - dåtid
ya3fuu
يَعفُوا
de (m) - subjunktiv
ya3fuu
يَعفُوا
de (m) - jussiv
de (f)
ya3fuuna
يَعفُونَ
de (f) - nutid
3afawna
عَفَونَ
de (f) - dåtid
ya3fuuna
يَعفُونَ
de (f) - subjunktiv
ya3fuuna
يَعفُونَ
de (f) - jussiv
ni två
ta3fuwaani
تَعفُوَانِ
ni två - nutid
3afawtumaa
عَفَوتُمَا
ni två - dåtid
ta3fuaa
تَعفَُا
ni två - subjunktiv
ta3fuaa
تَعفَُا
ni två - jussiv
de två (m)
ya3fuwaani
يَعفُوَانِ
de två (m) - nutid
3afawaa
عَفَوَا
de två (m) - dåtid
ya3fuaa
يَعفَُا
de två (m) - subjunktiv
ya3fuaa
يَعفَُا
de två (m) - jussiv
de två (f)
ta3fuwaani
تَعفُوَانِ
de två (f) - nutid
3afawataa
عَفَوَتَا
de två (f) - dåtid
ta3fuaa
تَعفَُا
de två (f) - subjunktiv
ta3fuaa
تَعفَُا
de två (f) - jussiv
Imperativ
du (m)
'u3fu
أُعفُ
du (m) - imperativ
du (f)
'u3fii
أُعفِي
du (f) - imperativ
du (dual)
'u3fuwaa
أُعفُوَا
du (dual) - imperativ
ni (m)
'u3fuu
أُعفُوا
ni (m) - imperativ
ni (f)
'u3fuuna
أُعفُونَ
ni (f) - imperativ
Verb i dåtid böjs genom att slutet ändras.
Verb i nutid böjs genom att både början och slutet av ordet ändras.
Den vanligaste nutidsformen är imperfekt indikativ, den kallas jag bara nutid i tabellen ovan.
Subjunktiv (som även kallas imperfekt subjunkiv) används efter subjunktivpartiklarna att och kommer inte att.
Jussiv (som även kallas imperfekt jussiv) används bland annat efter partikeln lam för att negera dåtid.
Imperativ används vid uppmaningar.