Böjningsformer av verbet 'att göra ruttet, infektera'
nutid
dåtid
subjunktiv
jussiv
jag
'u3affinu
أُعَفِّنُ
jag - nutid
3affantu
عَفَّنتُ
jag - dåtid
'u3affin
أُعَفِّن
jag - subjunktiv
'u3affin
أُعَفِّن
jag - jussiv
du (m)
tu3affinu
تُعَفِّنُ
du (m) - nutid
3affanta
عَفَّنتَ
du (m) - dåtid
tu3affin
تُعَفِّن
du (m) - subjunktiv
tu3affin
تُعَفِّن
du (m) - jussiv
du (f)
tu3affiniina
تُعَفِّنِينَ
du (f) - nutid
3affanti
عَفَّنتِ
du (f) - dåtid
tu3affinii
تُعَفِّنِي
du (f) - subjunktiv
tu3affinii
تُعَفِّنِي
du (f) - jussiv
han
yu3affinu
يُعَفِّنُ
han - nutid
3affana
عَفَّنَ
han - dåtid
yu3affin
يُعَفِّن
han - subjunktiv
yu3affin
يُعَفِّن
han - jussiv
hon
tu3affinu
تُعَفِّنُ
hon - nutid
3affanat
عَفَّنَت
hon - dåtid
tu3affin
تُعَفِّن
hon - subjunktiv
tu3affin
تُعَفِّن
hon - jussiv
vi
nu3affinu
نُعَفِّنُ
vi - nutid
3affannaa
عَفَّنَّا
vi - dåtid
nu3affin
نُعَفِّن
vi - subjunktiv
nu3affin
نُعَفِّن
vi - jussiv
ni (m)
tu3affinuuna
تُعَفِّنُونَ
ni (m) - nutid
3affantum
عَفَّنتُم
ni (m) - dåtid
tu3affinuu
تُعَفِّنُوا
ni (m) - subjunktiv
tu3affinuu
تُعَفِّنُوا
ni (m) - jussiv
ni (f)
tu3affinna
تُعَفِّنَّ
ni (f) - nutid
3affantunna
عَفَّنتُنَّ
ni (f) - dåtid
tu3affinna
تُعَفِّنَّ
ni (f) - subjunktiv
tu3affinna
تُعَفِّنَّ
ni (f) - jussiv
de (m)
yu3affinuuna
يُعَفِّنُونَ
de (m) - nutid
3affanuu
عَفَّنُوا
de (m) - dåtid
yu3affinuu
يُعَفِّنُوا
de (m) - subjunktiv
yu3affinuu
يُعَفِّنُوا
de (m) - jussiv
de (f)
yu3affinna
يُعَفِّنَّ
de (f) - nutid
3affanna
عَفَّنَّ
de (f) - dåtid
yu3affinna
يُعَفِّنَّ
de (f) - subjunktiv
yu3affinna
يُعَفِّنَّ
de (f) - jussiv
ni två
tu3affinaani
تُعَفِّنَانِ
ni två - nutid
3affantumaa
عَفَّنتُمَا
ni två - dåtid
tu3affinaa
تُعَفِّنَا
ni två - subjunktiv
tu3affinaa
تُعَفِّنَا
ni två - jussiv
de två (m)
yu3affinaani
يُعَفِّنَانِ
de två (m) - nutid
3affanaa
عَفَّنَا
de två (m) - dåtid
yu3affinaa
يُعَفِّنَا
de två (m) - subjunktiv
yu3affinaa
يُعَفِّنَا
de två (m) - jussiv
de två (f)
tu3affinaani
تُعَفِّنَانِ
de två (f) - nutid
3affanataa
عَفَّنَتَا
de två (f) - dåtid
tu3affinaa
تُعَفِّنَا
de två (f) - subjunktiv
tu3affinaa
تُعَفِّنَا
de två (f) - jussiv
Verb i dåtid böjs genom att slutet ändras.
Verb i nutid böjs genom att både början och slutet av ordet ändras.
Den vanligaste nutidsformen är imperfekt indikativ, den kallas jag bara nutid i tabellen ovan.
Subjunktiv (som även kallas imperfekt subjunkiv) används efter subjunktivpartiklarna att och kommer inte att.
Jussiv (som även kallas imperfekt jussiv) används bland annat efter partikeln lam för att negera dåtid.
Imperativ används vid uppmaningar.