Böjningsformer av verbet 'att skrubba'
nutid
dåtid
subjunktiv
jussiv
jag
'ufarriku
أُفَرِّكُ
jag - nutid
farraktu
فَرَّكتُ
jag - dåtid
'ufarrik
أُفَرِّك
jag - subjunktiv
'ufarrik
أُفَرِّك
jag - jussiv
du (m)
tufarriku
تُفَرِّكُ
du (m) - nutid
farrakta
فَرَّكتَ
du (m) - dåtid
tufarrik
تُفَرِّك
du (m) - subjunktiv
tufarrik
تُفَرِّك
du (m) - jussiv
du (f)
tufarrikiina
تُفَرِّكِينَ
du (f) - nutid
farrakti
فَرَّكتِ
du (f) - dåtid
tufarrikii
تُفَرِّكِي
du (f) - subjunktiv
tufarrikii
تُفَرِّكِي
du (f) - jussiv
han
yufarriku
يُفَرِّكُ
han - nutid
farraka
فَرَّكَ
han - dåtid
yufarrik
يُفَرِّك
han - subjunktiv
yufarrik
يُفَرِّك
han - jussiv
hon
tufarriku
تُفَرِّكُ
hon - nutid
farrakat
فَرَّكَت
hon - dåtid
tufarrik
تُفَرِّك
hon - subjunktiv
tufarrik
تُفَرِّك
hon - jussiv
vi
nufarriku
نُفَرِّكُ
vi - nutid
farraknaa
فَرَّكنَا
vi - dåtid
nufarrik
نُفَرِّك
vi - subjunktiv
nufarrik
نُفَرِّك
vi - jussiv
ni (m)
tufarrikuuna
تُفَرِّكُونَ
ni (m) - nutid
farraktum
فَرَّكتُم
ni (m) - dåtid
tufarrikuu
تُفَرِّكُوا
ni (m) - subjunktiv
tufarrikuu
تُفَرِّكُوا
ni (m) - jussiv
ni (f)
tufarrikna
تُفَرِّكنَ
ni (f) - nutid
farraktunna
فَرَّكتُنَّ
ni (f) - dåtid
tufarrikna
تُفَرِّكنَ
ni (f) - subjunktiv
tufarrikna
تُفَرِّكنَ
ni (f) - jussiv
de (m)
yufarrikuuna
يُفَرِّكُونَ
de (m) - nutid
farrakuu
فَرَّكُوا
de (m) - dåtid
yufarrikuu
يُفَرِّكُوا
de (m) - subjunktiv
yufarrikuu
يُفَرِّكُوا
de (m) - jussiv
de (f)
yufarrikna
يُفَرِّكنَ
de (f) - nutid
farrakna
فَرَّكنَ
de (f) - dåtid
yufarrikna
يُفَرِّكنَ
de (f) - subjunktiv
yufarrikna
يُفَرِّكنَ
de (f) - jussiv
ni två
tufarrikaani
تُفَرِّكَانِ
ni två - nutid
farraktumaa
فَرَّكتُمَا
ni två - dåtid
tufarrikaa
تُفَرِّكَا
ni två - subjunktiv
tufarrikaa
تُفَرِّكَا
ni två - jussiv
de två (m)
yufarrikaani
يُفَرِّكَانِ
de två (m) - nutid
farrakaa
فَرَّكَا
de två (m) - dåtid
yufarrikaa
يُفَرِّكَا
de två (m) - subjunktiv
yufarrikaa
يُفَرِّكَا
de två (m) - jussiv
de två (f)
tufarrikaani
تُفَرِّكَانِ
de två (f) - nutid
farrakataa
فَرَّكَتَا
de två (f) - dåtid
tufarrikaa
تُفَرِّكَا
de två (f) - subjunktiv
tufarrikaa
تُفَرِّكَا
de två (f) - jussiv
Verb i dåtid böjs genom att slutet ändras.
Verb i nutid böjs genom att både början och slutet av ordet ändras.
Den vanligaste nutidsformen är imperfekt indikativ, den kallas jag bara nutid i tabellen ovan.
Subjunktiv (som även kallas imperfekt subjunkiv) används efter subjunktivpartiklarna att och kommer inte att.
Jussiv (som även kallas imperfekt jussiv) används bland annat efter partikeln lam för att negera dåtid.
Imperativ används vid uppmaningar.