Böjningsformer av verbet 'att jaga'
nutid
dåtid
subjunktiv
jussiv
jag
'ulaaHiqu
أُلَاحِقُ
jag - nutid
laaHaqtu
لَاحَقتُ
jag - dåtid
'ulaaHiq
أُلَاحِق
jag - subjunktiv
'ulaaHiq
أُلَاحِق
jag - jussiv
du (m)
tulaaHiqu
تُلَاحِقُ
du (m) - nutid
laaHaqta
لَاحَقتَ
du (m) - dåtid
tulaaHiq
تُلَاحِق
du (m) - subjunktiv
tulaaHiq
تُلَاحِق
du (m) - jussiv
du (f)
tulaaHiqiina
تُلَاحِقِينَ
du (f) - nutid
laaHaqti
لَاحَقتِ
du (f) - dåtid
tulaaHiqii
تُلَاحِقِي
du (f) - subjunktiv
tulaaHiqii
تُلَاحِقِي
du (f) - jussiv
han
yulaaHiqu
يُلَاحِقُ
han - nutid
laaHaqa
لَاحَقَ
han - dåtid
yulaaHiq
يُلَاحِق
han - subjunktiv
yulaaHiq
يُلَاحِق
han - jussiv
hon
tulaaHiqu
تُلَاحِقُ
hon - nutid
laaHaqat
لَاحَقَت
hon - dåtid
tulaaHiq
تُلَاحِق
hon - subjunktiv
tulaaHiq
تُلَاحِق
hon - jussiv
vi
nulaaHiqu
نُلَاحِقُ
vi - nutid
laaHaqnaa
لَاحَقنَا
vi - dåtid
nulaaHiq
نُلَاحِق
vi - subjunktiv
nulaaHiq
نُلَاحِق
vi - jussiv
ni (m)
tulaaHiquuna
تُلَاحِقُونَ
ni (m) - nutid
laaHaqtum
لَاحَقتُم
ni (m) - dåtid
tulaaHiquu
تُلَاحِقُوا
ni (m) - subjunktiv
tulaaHiquu
تُلَاحِقُوا
ni (m) - jussiv
ni (f)
tulaaHiqna
تُلَاحِقنَ
ni (f) - nutid
laaHaqtunna
لَاحَقتُنَّ
ni (f) - dåtid
tulaaHiqna
تُلَاحِقنَ
ni (f) - subjunktiv
tulaaHiqna
تُلَاحِقنَ
ni (f) - jussiv
de (m)
yulaaHiquuna
يُلَاحِقُونَ
de (m) - nutid
laaHaquu
لَاحَقُوا
de (m) - dåtid
yulaaHiquu
يُلَاحِقُوا
de (m) - subjunktiv
yulaaHiquu
يُلَاحِقُوا
de (m) - jussiv
de (f)
yulaaHiqna
يُلَاحِقنَ
de (f) - nutid
laaHaqna
لَاحَقنَ
de (f) - dåtid
yulaaHiqna
يُلَاحِقنَ
de (f) - subjunktiv
yulaaHiqna
يُلَاحِقنَ
de (f) - jussiv
ni två
tulaaHiqaani
تُلَاحِقَانِ
ni två - nutid
laaHaqtumaa
لَاحَقتُمَا
ni två - dåtid
tulaaHiqaa
تُلَاحِقَا
ni två - subjunktiv
tulaaHiqaa
تُلَاحِقَا
ni två - jussiv
de två (m)
yulaaHiqaani
يُلَاحِقَانِ
de två (m) - nutid
laaHaqaa
لَاحَقَا
de två (m) - dåtid
yulaaHiqaa
يُلَاحِقَا
de två (m) - subjunktiv
yulaaHiqaa
يُلَاحِقَا
de två (m) - jussiv
de två (f)
tulaaHiqaani
تُلَاحِقَانِ
de två (f) - nutid
laaHaqataa
لَاحَقَتَا
de två (f) - dåtid
tulaaHiqaa
تُلَاحِقَا
de två (f) - subjunktiv
tulaaHiqaa
تُلَاحِقَا
de två (f) - jussiv
Verb i dåtid böjs genom att slutet ändras.
Verb i nutid böjs genom att både början och slutet av ordet ändras.
Den vanligaste nutidsformen är imperfekt indikativ, den kallas jag bara nutid i tabellen ovan.
Subjunktiv (som även kallas imperfekt subjunkiv) används efter subjunktivpartiklarna att och kommer inte att.
Jussiv (som även kallas imperfekt jussiv) används bland annat efter partikeln lam för att negera dåtid.
Imperativ används vid uppmaningar.