Böjningsformer av verbet 'att smärta, värka'
nutid
dåtid
subjunktiv
jussiv
jag
'uuji3u
أُوجِعُ
jag - nutid
'awja3tu
أَوجَعتُ
jag - dåtid
'uuji3
أُوجِع
jag - subjunktiv
'uuji3
أُوجِع
jag - jussiv
du (m)
tuuji3u
تُوجِعُ
du (m) - nutid
'awja3ta
أَوجَعتَ
du (m) - dåtid
tuuji3
تُوجِع
du (m) - subjunktiv
tuuji3
تُوجِع
du (m) - jussiv
du (f)
tuuji3iina
تُوجِعِينَ
du (f) - nutid
'awja3ti
أَوجَعتِ
du (f) - dåtid
tuuji3ii
تُوجِعِي
du (f) - subjunktiv
tuuji3ii
تُوجِعِي
du (f) - jussiv
han
yuuji3u
يُوجِعُ
han - nutid
'awja3a
أَوجَعَ
han - dåtid
yuuji3
يُوجِع
han - subjunktiv
yuuji3
يُوجِع
han - jussiv
hon
tuuji3u
تُوجِعُ
hon - nutid
'awja3at
أَوجَعَت
hon - dåtid
tuuji3
تُوجِع
hon - subjunktiv
tuuji3
تُوجِع
hon - jussiv
vi
nuuji3u
نُوجِعُ
vi - nutid
'awja3naa
أَوجَعنَا
vi - dåtid
nuuji3
نُوجِع
vi - subjunktiv
nuuji3
نُوجِع
vi - jussiv
ni (m)
tuuji3uuna
تُوجِعُونَ
ni (m) - nutid
'awja3tum
أَوجَعتُم
ni (m) - dåtid
tuuji3uu
تُوجِعُوا
ni (m) - subjunktiv
tuuji3uu
تُوجِعُوا
ni (m) - jussiv
ni (f)
tuuji3na
تُوجِعنَ
ni (f) - nutid
'awja3tunna
أَوجَعتُنَّ
ni (f) - dåtid
tuuji3na
تُوجِعنَ
ni (f) - subjunktiv
tuuji3na
تُوجِعنَ
ni (f) - jussiv
de (m)
yuuji3uuna
يُوجِعُونَ
de (m) - nutid
'awja3uu
أَوجَعُوا
de (m) - dåtid
yuuji3uu
يُوجِعُوا
de (m) - subjunktiv
yuuji3uu
يُوجِعُوا
de (m) - jussiv
de (f)
yuuji3na
يُوجِعنَ
de (f) - nutid
'awja3na
أَوجَعنَ
de (f) - dåtid
yuuji3na
يُوجِعنَ
de (f) - subjunktiv
yuuji3na
يُوجِعنَ
de (f) - jussiv
ni två
tuuji3aani
تُوجِعَانِ
ni två - nutid
'awja3tumaa
أَوجَعتُمَا
ni två - dåtid
tuuji3aa
تُوجِعَا
ni två - subjunktiv
tuuji3aa
تُوجِعَا
ni två - jussiv
de två (m)
yuuji3aani
يُوجِعَانِ
de två (m) - nutid
'awja3aa
أَوجَعَا
de två (m) - dåtid
yuuji3aa
يُوجِعَا
de två (m) - subjunktiv
yuuji3aa
يُوجِعَا
de två (m) - jussiv
de två (f)
tuuji3aani
تُوجِعَانِ
de två (f) - nutid
'awja3ataa
أَوجَعَتَا
de två (f) - dåtid
tuuji3aa
تُوجِعَا
de två (f) - subjunktiv
tuuji3aa
تُوجِعَا
de två (f) - jussiv
Verb i dåtid böjs genom att slutet ändras.
Verb i nutid böjs genom att både början och slutet av ordet ändras.
Den vanligaste nutidsformen är imperfekt indikativ, den kallas jag bara nutid i tabellen ovan.
Subjunktiv (som även kallas imperfekt subjunkiv) används efter subjunktivpartiklarna att och kommer inte att.
Jussiv (som även kallas imperfekt jussiv) används bland annat efter partikeln lam för att negera dåtid.
Imperativ används vid uppmaningar.