Böjningsformer av verbet 'att förarga'
nutid
dåtid
subjunktiv
jussiv
jag
'ughDibu
أُغضِبُ
jag - nutid
'aghDabtu
أَغضَبتُ
jag - dåtid
'ughDib
أُغضِب
jag - subjunktiv
'ughDib
أُغضِب
jag - jussiv
du (m)
tughDibu
تُغضِبُ
du (m) - nutid
'aghDabta
أَغضَبتَ
du (m) - dåtid
tughDib
تُغضِب
du (m) - subjunktiv
tughDib
تُغضِب
du (m) - jussiv
du (f)
tughDibiina
تُغضِبِينَ
du (f) - nutid
'aghDabti
أَغضَبتِ
du (f) - dåtid
tughDibii
تُغضِبِي
du (f) - subjunktiv
tughDibii
تُغضِبِي
du (f) - jussiv
han
yughDibu
يُغضِبُ
han - nutid
'aghDaba
أَغضَبَ
han - dåtid
yughDib
يُغضِب
han - subjunktiv
yughDib
يُغضِب
han - jussiv
hon
tughDibu
تُغضِبُ
hon - nutid
'aghDabat
أَغضَبَت
hon - dåtid
tughDib
تُغضِب
hon - subjunktiv
tughDib
تُغضِب
hon - jussiv
vi
nughDibu
نُغضِبُ
vi - nutid
'aghDabnaa
أَغضَبنَا
vi - dåtid
nughDib
نُغضِب
vi - subjunktiv
nughDib
نُغضِب
vi - jussiv
ni (m)
tughDibuuna
تُغضِبُونَ
ni (m) - nutid
'aghDabtum
أَغضَبتُم
ni (m) - dåtid
tughDibuu
تُغضِبُوا
ni (m) - subjunktiv
tughDibuu
تُغضِبُوا
ni (m) - jussiv
ni (f)
tughDibna
تُغضِبنَ
ni (f) - nutid
'aghDabtunna
أَغضَبتُنَّ
ni (f) - dåtid
tughDibna
تُغضِبنَ
ni (f) - subjunktiv
tughDibna
تُغضِبنَ
ni (f) - jussiv
de (m)
yughDibuuna
يُغضِبُونَ
de (m) - nutid
'aghDabuu
أَغضَبُوا
de (m) - dåtid
yughDibuu
يُغضِبُوا
de (m) - subjunktiv
yughDibuu
يُغضِبُوا
de (m) - jussiv
de (f)
yughDibna
يُغضِبنَ
de (f) - nutid
'aghDabna
أَغضَبنَ
de (f) - dåtid
yughDibna
يُغضِبنَ
de (f) - subjunktiv
yughDibna
يُغضِبنَ
de (f) - jussiv
ni två
tughDibaani
تُغضِبَانِ
ni två - nutid
'aghDabtumaa
أَغضَبتُمَا
ni två - dåtid
tughDibaa
تُغضِبَا
ni två - subjunktiv
tughDibaa
تُغضِبَا
ni två - jussiv
de två (m)
yughDibaani
يُغضِبَانِ
de två (m) - nutid
'aghDabaa
أَغضَبَا
de två (m) - dåtid
yughDibaa
يُغضِبَا
de två (m) - subjunktiv
yughDibaa
يُغضِبَا
de två (m) - jussiv
de två (f)
tughDibaani
تُغضِبَانِ
de två (f) - nutid
'aghDabataa
أَغضَبَتَا
de två (f) - dåtid
tughDibaa
تُغضِبَا
de två (f) - subjunktiv
tughDibaa
تُغضِبَا
de två (f) - jussiv
Verb i dåtid böjs genom att slutet ändras.
Verb i nutid böjs genom att både början och slutet av ordet ändras.
Den vanligaste nutidsformen är imperfekt indikativ, den kallas jag bara nutid i tabellen ovan.
Subjunktiv (som även kallas imperfekt subjunkiv) används efter subjunktivpartiklarna att och kommer inte att.
Jussiv (som även kallas imperfekt jussiv) används bland annat efter partikeln lam för att negera dåtid.
Imperativ används vid uppmaningar.