Böjningsformer av verbet 'att alienera, skrämma bort'
nutid
dåtid
subjunktiv
jussiv
jag
'unaffiru
أُنَفِّرُ
jag - nutid
naffartu
نَفَّرتُ
jag - dåtid
'unaffir
أُنَفِّر
jag - subjunktiv
'unaffir
أُنَفِّر
jag - jussiv
du (m)
tunaffiru
تُنَفِّرُ
du (m) - nutid
naffarta
نَفَّرتَ
du (m) - dåtid
tunaffir
تُنَفِّر
du (m) - subjunktiv
tunaffir
تُنَفِّر
du (m) - jussiv
du (f)
tunaffiriina
تُنَفِّرِينَ
du (f) - nutid
naffarti
نَفَّرتِ
du (f) - dåtid
tunaffirii
تُنَفِّرِي
du (f) - subjunktiv
tunaffirii
تُنَفِّرِي
du (f) - jussiv
han
yunaffiru
يُنَفِّرُ
han - nutid
naffara
نَفَّرَ
han - dåtid
yunaffir
يُنَفِّر
han - subjunktiv
yunaffir
يُنَفِّر
han - jussiv
hon
tunaffiru
تُنَفِّرُ
hon - nutid
naffarat
نَفَّرَت
hon - dåtid
tunaffir
تُنَفِّر
hon - subjunktiv
tunaffir
تُنَفِّر
hon - jussiv
vi
nunaffiru
نُنَفِّرُ
vi - nutid
naffarnaa
نَفَّرنَا
vi - dåtid
nunaffir
نُنَفِّر
vi - subjunktiv
nunaffir
نُنَفِّر
vi - jussiv
ni (m)
tunaffiruuna
تُنَفِّرُونَ
ni (m) - nutid
naffartum
نَفَّرتُم
ni (m) - dåtid
tunaffiruu
تُنَفِّرُوا
ni (m) - subjunktiv
tunaffiruu
تُنَفِّرُوا
ni (m) - jussiv
ni (f)
tunaffirna
تُنَفِّرنَ
ni (f) - nutid
naffartunna
نَفَّرتُنَّ
ni (f) - dåtid
tunaffirna
تُنَفِّرنَ
ni (f) - subjunktiv
tunaffirna
تُنَفِّرنَ
ni (f) - jussiv
de (m)
yunaffiruuna
يُنَفِّرُونَ
de (m) - nutid
naffaruu
نَفَّرُوا
de (m) - dåtid
yunaffiruu
يُنَفِّرُوا
de (m) - subjunktiv
yunaffiruu
يُنَفِّرُوا
de (m) - jussiv
de (f)
yunaffirna
يُنَفِّرنَ
de (f) - nutid
naffarna
نَفَّرنَ
de (f) - dåtid
yunaffirna
يُنَفِّرنَ
de (f) - subjunktiv
yunaffirna
يُنَفِّرنَ
de (f) - jussiv
ni två
tunaffiraani
تُنَفِّرَانِ
ni två - nutid
naffartumaa
نَفَّرتُمَا
ni två - dåtid
tunaffiraa
تُنَفِّرَا
ni två - subjunktiv
tunaffiraa
تُنَفِّرَا
ni två - jussiv
de två (m)
yunaffiraani
يُنَفِّرَانِ
de två (m) - nutid
naffaraa
نَفَّرَا
de två (m) - dåtid
yunaffiraa
يُنَفِّرَا
de två (m) - subjunktiv
yunaffiraa
يُنَفِّرَا
de två (m) - jussiv
de två (f)
tunaffiraani
تُنَفِّرَانِ
de två (f) - nutid
naffarataa
نَفَّرَتَا
de två (f) - dåtid
tunaffiraa
تُنَفِّرَا
de två (f) - subjunktiv
tunaffiraa
تُنَفِّرَا
de två (f) - jussiv
Verb i dåtid böjs genom att slutet ändras.
Verb i nutid böjs genom att både början och slutet av ordet ändras.
Den vanligaste nutidsformen är imperfekt indikativ, den kallas jag bara nutid i tabellen ovan.
Subjunktiv (som även kallas imperfekt subjunkiv) används efter subjunktivpartiklarna att och kommer inte att.
Jussiv (som även kallas imperfekt jussiv) används bland annat efter partikeln lam för att negera dåtid.
Imperativ används vid uppmaningar.