Böjningsformer av verbet 'att dofta'
nutid
dåtid
subjunktiv
jussiv
jag
'afuuHu
أَفُوحُ
jag - nutid
fuHtu
فُحتُ
jag - dåtid
'afuHa
أَفُحَ
jag - subjunktiv
'afuH
أَفُح
jag - jussiv
du (m)
tafuuHu
تَفُوحُ
du (m) - nutid
fuHta
فُحتَ
du (m) - dåtid
tafuHa
تَفُحَ
du (m) - subjunktiv
tafuH
تَفُح
du (m) - jussiv
du (f)
tafuuHiina
تَفُوحِينَ
du (f) - nutid
fuHti
فُحتِ
du (f) - dåtid
tafuuHii
تَفُوحِي
du (f) - subjunktiv
tafuuHii
تَفُوحِي
du (f) - jussiv
han
yafuuHu
يَفُوحُ
han - nutid
faaHa
فَاحَ
han - dåtid
yafuHa
يَفُحَ
han - subjunktiv
yafuH
يَفُح
han - jussiv
hon
tafuuHu
تَفُوحُ
hon - nutid
faaHat
فَاحَت
hon - dåtid
tafuHa
تَفُحَ
hon - subjunktiv
tafuH
تَفُح
hon - jussiv
vi
nafuuHu
نَفُوحُ
vi - nutid
fuHnaa
فُحنَا
vi - dåtid
nafuHa
نَفُحَ
vi - subjunktiv
nafuH
نَفُح
vi - jussiv
ni (m)
tafuuHuuna
تَفُوحُونَ
ni (m) - nutid
fuHtum
فُحتُم
ni (m) - dåtid
tafuuHuu
تَفُوحُوا
ni (m) - subjunktiv
tafuuHuu
تَفُوحُوا
ni (m) - jussiv
ni (f)
tafuHna
تَفُحنَ
ni (f) - nutid
fuHtunna
فُحتُنَّ
ni (f) - dåtid
tafuHna
تَفُحنَ
ni (f) - subjunktiv
tafuHna
تَفُحنَ
ni (f) - jussiv
de (m)
yafuuHuuna
يَفُوحُونَ
de (m) - nutid
faaHuu
فَاحُوا
de (m) - dåtid
yafuuHuu
يَفُوحُوا
de (m) - subjunktiv
yafuuHuu
يَفُوحُوا
de (m) - jussiv
de (f)
yafuHna
يَفُحنَ
de (f) - nutid
fuHna
فُحنَ
de (f) - dåtid
yafuHna
يَفُحنَ
de (f) - subjunktiv
yafuHna
يَفُحنَ
de (f) - jussiv
ni två
tafuuHaani
تَفُوحَانِ
ni två - nutid
fuHtumaa
فُحتُمَا
ni två - dåtid
tafuHaa
تَفُحَا
ni två - subjunktiv
tafuHaa
تَفُحَا
ni två - jussiv
de två (m)
yafuuHaani
يَفُوحَانِ
de två (m) - nutid
fuHaa
فُحَا
de två (m) - dåtid
yafuHaa
يَفُحَا
de två (m) - subjunktiv
yafuHaa
يَفُحَا
de två (m) - jussiv
de två (f)
tafuuHaani
تَفُوحَانِ
de två (f) - nutid
fuHataa
فُحَتَا
de två (f) - dåtid
tafuHaa
تَفُحَا
de två (f) - subjunktiv
tafuHaa
تَفُحَا
de två (f) - jussiv
Imperativ
du (m)
fuH
فُح
du (m) - imperativ
du (f)
fuuHii
فُوحِي
du (f) - imperativ
du (dual)
fuuHaa
فُوحَا
du (dual) - imperativ
ni (m)
fuuHuu
فُوحُوا
ni (m) - imperativ
ni (f)
fuHna
فُحنَ
ni (f) - imperativ
Verb i dåtid böjs genom att slutet ändras.
Verb i nutid böjs genom att både början och slutet av ordet ändras.
Den vanligaste nutidsformen är imperfekt indikativ, den kallas jag bara nutid i tabellen ovan.
Subjunktiv (som även kallas imperfekt subjunkiv) används efter subjunktivpartiklarna att och kommer inte att.
Jussiv (som även kallas imperfekt jussiv) används bland annat efter partikeln lam för att negera dåtid.
Imperativ används vid uppmaningar.