Böjningsformer av verbet 'att överkomma'
nutid
dåtid
subjunktiv
jussiv
jag
'unHii
أُنحِي
jag - nutid
'anHaytu
أَنحَيتُ
jag - dåtid
'unHiw
أُنحِو
jag - subjunktiv
'unHiw
أُنحِو
jag - jussiv
du (m)
tunHii
تُنحِي
du (m) - nutid
'anHayta
أَنحَيتَ
du (m) - dåtid
tunHiw
تُنحِو
du (m) - subjunktiv
tunHiw
تُنحِو
du (m) - jussiv
du (f)
tunHiina
تُنحِينَ
du (f) - nutid
'anHayti
أَنحَيتِ
du (f) - dåtid
tunHiwii
تُنحِوِي
du (f) - subjunktiv
tunHiwii
تُنحِوِي
du (f) - jussiv
han
yunHii
يُنحِي
han - nutid
'anHaa
أَنحَى
han - dåtid
yunHiw
يُنحِو
han - subjunktiv
yunHiw
يُنحِو
han - jussiv
hon
tunHii
تُنحِي
hon - nutid
'anHat
أَنحَت
hon - dåtid
tunHiw
تُنحِو
hon - subjunktiv
tunHiw
تُنحِو
hon - jussiv
vi
nunHii
نُنحِي
vi - nutid
'anHaynaa
أَنحَينَا
vi - dåtid
nunHiw
نُنحِو
vi - subjunktiv
nunHiw
نُنحِو
vi - jussiv
ni (m)
tunHuuna
تُنحُونَ
ni (m) - nutid
'anHaytum
أَنحَيتُم
ni (m) - dåtid
tunHiwuu
تُنحِوُوا
ni (m) - subjunktiv
tunHiwuu
تُنحِوُوا
ni (m) - jussiv
ni (f)
tunHiina
تُنحِينَ
ni (f) - nutid
'anHaytunna
أَنحَيتُنَّ
ni (f) - dåtid
tunHiwna
تُنحِونَ
ni (f) - subjunktiv
tunHiwna
تُنحِونَ
ni (f) - jussiv
de (m)
yunHii
يُنحِي
de (m) - nutid
'anHuu
أَنحُوا
de (m) - dåtid
yunHiwuu
يُنحِوُوا
de (m) - subjunktiv
yunHiwuu
يُنحِوُوا
de (m) - jussiv
de (f)
yunHii
يُنحِي
de (f) - nutid
'anHayna
أَنحَينَ
de (f) - dåtid
yunHiwna
يُنحِونَ
de (f) - subjunktiv
yunHiwna
يُنحِونَ
de (f) - jussiv
ni två
tunHiyaani
تُنحِيَانِ
ni två - nutid
'anHaytumaa
أَنحَيتُمَا
ni två - dåtid
tunHiwaa
تُنحِوَا
ni två - subjunktiv
tunHiwaa
تُنحِوَا
ni två - jussiv
de två (m)
yunHiyaani
يُنحِيَانِ
de två (m) - nutid
'anHayaa
أَنحَيَا
de två (m) - dåtid
yunHiwaa
يُنحِوَا
de två (m) - subjunktiv
yunHiwaa
يُنحِوَا
de två (m) - jussiv
de två (f)
tunHiyaani
تُنحِيَانِ
de två (f) - nutid
'anHataa
أَنحَتَا
de två (f) - dåtid
tunHiwaa
تُنحِوَا
de två (f) - subjunktiv
tunHiwaa
تُنحِوَا
de två (f) - jussiv
Verb i dåtid böjs genom att slutet ändras.
Verb i nutid böjs genom att både början och slutet av ordet ändras.
Den vanligaste nutidsformen är imperfekt indikativ, den kallas jag bara nutid i tabellen ovan.
Subjunktiv (som även kallas imperfekt subjunkiv) används efter subjunktivpartiklarna att och kommer inte att.
Jussiv (som även kallas imperfekt jussiv) används bland annat efter partikeln lam för att negera dåtid.
Imperativ används vid uppmaningar.