Böjningsformer av verbet 'att befolka'
nutid
dåtid
subjunktiv
jussiv
jag
'u3ammiru
أُعَمِّرُ
jag - nutid
3ammartu
عَمَّرتُ
jag - dåtid
'u3ammir
أُعَمِّر
jag - subjunktiv
'u3ammir
أُعَمِّر
jag - jussiv
du (m)
tu3ammiru
تُعَمِّرُ
du (m) - nutid
3ammarta
عَمَّرتَ
du (m) - dåtid
tu3ammir
تُعَمِّر
du (m) - subjunktiv
tu3ammir
تُعَمِّر
du (m) - jussiv
du (f)
tu3ammiriina
تُعَمِّرِينَ
du (f) - nutid
3ammarti
عَمَّرتِ
du (f) - dåtid
tu3ammirii
تُعَمِّرِي
du (f) - subjunktiv
tu3ammirii
تُعَمِّرِي
du (f) - jussiv
han
yu3ammiru
يُعَمِّرُ
han - nutid
3ammara
عَمَّرَ
han - dåtid
yu3ammir
يُعَمِّر
han - subjunktiv
yu3ammir
يُعَمِّر
han - jussiv
hon
tu3ammiru
تُعَمِّرُ
hon - nutid
3ammarat
عَمَّرَت
hon - dåtid
tu3ammir
تُعَمِّر
hon - subjunktiv
tu3ammir
تُعَمِّر
hon - jussiv
vi
nu3ammiru
نُعَمِّرُ
vi - nutid
3ammarnaa
عَمَّرنَا
vi - dåtid
nu3ammir
نُعَمِّر
vi - subjunktiv
nu3ammir
نُعَمِّر
vi - jussiv
ni (m)
tu3ammiruuna
تُعَمِّرُونَ
ni (m) - nutid
3ammartum
عَمَّرتُم
ni (m) - dåtid
tu3ammiruu
تُعَمِّرُوا
ni (m) - subjunktiv
tu3ammiruu
تُعَمِّرُوا
ni (m) - jussiv
ni (f)
tu3ammirna
تُعَمِّرنَ
ni (f) - nutid
3ammartunna
عَمَّرتُنَّ
ni (f) - dåtid
tu3ammirna
تُعَمِّرنَ
ni (f) - subjunktiv
tu3ammirna
تُعَمِّرنَ
ni (f) - jussiv
de (m)
yu3ammiruuna
يُعَمِّرُونَ
de (m) - nutid
3ammaruu
عَمَّرُوا
de (m) - dåtid
yu3ammiruu
يُعَمِّرُوا
de (m) - subjunktiv
yu3ammiruu
يُعَمِّرُوا
de (m) - jussiv
de (f)
yu3ammirna
يُعَمِّرنَ
de (f) - nutid
3ammarna
عَمَّرنَ
de (f) - dåtid
yu3ammirna
يُعَمِّرنَ
de (f) - subjunktiv
yu3ammirna
يُعَمِّرنَ
de (f) - jussiv
ni två
tu3ammiraani
تُعَمِّرَانِ
ni två - nutid
3ammartumaa
عَمَّرتُمَا
ni två - dåtid
tu3ammiraa
تُعَمِّرَا
ni två - subjunktiv
tu3ammiraa
تُعَمِّرَا
ni två - jussiv
de två (m)
yu3ammiraani
يُعَمِّرَانِ
de två (m) - nutid
3ammaraa
عَمَّرَا
de två (m) - dåtid
yu3ammiraa
يُعَمِّرَا
de två (m) - subjunktiv
yu3ammiraa
يُعَمِّرَا
de två (m) - jussiv
de två (f)
tu3ammiraani
تُعَمِّرَانِ
de två (f) - nutid
3ammarataa
عَمَّرَتَا
de två (f) - dåtid
tu3ammiraa
تُعَمِّرَا
de två (f) - subjunktiv
tu3ammiraa
تُعَمِّرَا
de två (f) - jussiv
Verb i dåtid böjs genom att slutet ändras.
Verb i nutid böjs genom att både början och slutet av ordet ändras.
Den vanligaste nutidsformen är imperfekt indikativ, den kallas jag bara nutid i tabellen ovan.
Subjunktiv (som även kallas imperfekt subjunkiv) används efter subjunktivpartiklarna att och kommer inte att.
Jussiv (som även kallas imperfekt jussiv) används bland annat efter partikeln lam för att negera dåtid.
Imperativ används vid uppmaningar.