Böjningsformer av verbet 'att glida, sväva'
nutid
dåtid
subjunktiv
jussiv
jag
'aHuumu
أَحُومُ
jag - nutid
Humtu
حُمتُ
jag - dåtid
'aHuma
أَحُمَ
jag - subjunktiv
'aHum
أَحُم
jag - jussiv
du (m)
taHuumu
تَحُومُ
du (m) - nutid
Humta
حُمتَ
du (m) - dåtid
taHuma
تَحُمَ
du (m) - subjunktiv
taHum
تَحُم
du (m) - jussiv
du (f)
taHuumiina
تَحُومِينَ
du (f) - nutid
Humti
حُمتِ
du (f) - dåtid
taHuumii
تَحُومِي
du (f) - subjunktiv
taHuumii
تَحُومِي
du (f) - jussiv
han
yaHuumu
يَحُومُ
han - nutid
Haama
حَامَ
han - dåtid
yaHuma
يَحُمَ
han - subjunktiv
yaHum
يَحُم
han - jussiv
hon
taHuumu
تَحُومُ
hon - nutid
Haamat
حَامَت
hon - dåtid
taHuma
تَحُمَ
hon - subjunktiv
taHum
تَحُم
hon - jussiv
vi
naHuumu
نَحُومُ
vi - nutid
Humnaa
حُمنَا
vi - dåtid
naHuma
نَحُمَ
vi - subjunktiv
naHum
نَحُم
vi - jussiv
ni (m)
taHuumuuna
تَحُومُونَ
ni (m) - nutid
Humtum
حُمتُم
ni (m) - dåtid
taHuumuu
تَحُومُوا
ni (m) - subjunktiv
taHuumuu
تَحُومُوا
ni (m) - jussiv
ni (f)
taHumna
تَحُمنَ
ni (f) - nutid
Humtunna
حُمتُنَّ
ni (f) - dåtid
taHumna
تَحُمنَ
ni (f) - subjunktiv
taHumna
تَحُمنَ
ni (f) - jussiv
de (m)
yaHuumuuna
يَحُومُونَ
de (m) - nutid
Haamuu
حَامُوا
de (m) - dåtid
yaHuumuu
يَحُومُوا
de (m) - subjunktiv
yaHuumuu
يَحُومُوا
de (m) - jussiv
de (f)
yaHumna
يَحُمنَ
de (f) - nutid
Humna
حُمنَ
de (f) - dåtid
yaHumna
يَحُمنَ
de (f) - subjunktiv
yaHumna
يَحُمنَ
de (f) - jussiv
ni två
taHuumaani
تَحُومَانِ
ni två - nutid
Humtumaa
حُمتُمَا
ni två - dåtid
taHumaa
تَحُمَا
ni två - subjunktiv
taHumaa
تَحُمَا
ni två - jussiv
de två (m)
yaHuumaani
يَحُومَانِ
de två (m) - nutid
Humaa
حُمَا
de två (m) - dåtid
yaHumaa
يَحُمَا
de två (m) - subjunktiv
yaHumaa
يَحُمَا
de två (m) - jussiv
de två (f)
taHuumaani
تَحُومَانِ
de två (f) - nutid
Humataa
حُمَتَا
de två (f) - dåtid
taHumaa
تَحُمَا
de två (f) - subjunktiv
taHumaa
تَحُمَا
de två (f) - jussiv
Imperativ
du (m)
Hum
حُم
du (m) - imperativ
du (f)
Huumii
حُومِي
du (f) - imperativ
du (dual)
Huumaa
حُومَا
du (dual) - imperativ
ni (m)
Huumuu
حُومُوا
ni (m) - imperativ
ni (f)
Humna
حُمنَ
ni (f) - imperativ
Verb i dåtid böjs genom att slutet ändras.
Verb i nutid böjs genom att både början och slutet av ordet ändras.
Den vanligaste nutidsformen är imperfekt indikativ, den kallas jag bara nutid i tabellen ovan.
Subjunktiv (som även kallas imperfekt subjunkiv) används efter subjunktivpartiklarna att och kommer inte att.
Jussiv (som även kallas imperfekt jussiv) används bland annat efter partikeln lam för att negera dåtid.
Imperativ används vid uppmaningar.