Böjningsformer av verbet 'att blomstra, trivas'
nutid
dåtid
subjunktiv
jussiv
jag
'ufliHu
أُفلِحُ
jag - nutid
'aflaHtu
أَفلَحتُ
jag - dåtid
'ufliH
أُفلِح
jag - subjunktiv
'ufliH
أُفلِح
jag - jussiv
du (m)
tufliHu
تُفلِحُ
du (m) - nutid
'aflaHta
أَفلَحتَ
du (m) - dåtid
tufliH
تُفلِح
du (m) - subjunktiv
tufliH
تُفلِح
du (m) - jussiv
du (f)
tufliHiina
تُفلِحِينَ
du (f) - nutid
'aflaHti
أَفلَحتِ
du (f) - dåtid
tufliHii
تُفلِحِي
du (f) - subjunktiv
tufliHii
تُفلِحِي
du (f) - jussiv
han
yufliHu
يُفلِحُ
han - nutid
'aflaHa
أَفلَحَ
han - dåtid
yufliH
يُفلِح
han - subjunktiv
yufliH
يُفلِح
han - jussiv
hon
tufliHu
تُفلِحُ
hon - nutid
'aflaHat
أَفلَحَت
hon - dåtid
tufliH
تُفلِح
hon - subjunktiv
tufliH
تُفلِح
hon - jussiv
vi
nufliHu
نُفلِحُ
vi - nutid
'aflaHnaa
أَفلَحنَا
vi - dåtid
nufliH
نُفلِح
vi - subjunktiv
nufliH
نُفلِح
vi - jussiv
ni (m)
tufliHuuna
تُفلِحُونَ
ni (m) - nutid
'aflaHtum
أَفلَحتُم
ni (m) - dåtid
tufliHuu
تُفلِحُوا
ni (m) - subjunktiv
tufliHuu
تُفلِحُوا
ni (m) - jussiv
ni (f)
tufliHna
تُفلِحنَ
ni (f) - nutid
'aflaHtunna
أَفلَحتُنَّ
ni (f) - dåtid
tufliHna
تُفلِحنَ
ni (f) - subjunktiv
tufliHna
تُفلِحنَ
ni (f) - jussiv
de (m)
yufliHuuna
يُفلِحُونَ
de (m) - nutid
'aflaHuu
أَفلَحُوا
de (m) - dåtid
yufliHuu
يُفلِحُوا
de (m) - subjunktiv
yufliHuu
يُفلِحُوا
de (m) - jussiv
de (f)
yufliHna
يُفلِحنَ
de (f) - nutid
'aflaHna
أَفلَحنَ
de (f) - dåtid
yufliHna
يُفلِحنَ
de (f) - subjunktiv
yufliHna
يُفلِحنَ
de (f) - jussiv
ni två
tufliHaani
تُفلِحَانِ
ni två - nutid
'aflaHtumaa
أَفلَحتُمَا
ni två - dåtid
tufliHaa
تُفلِحَا
ni två - subjunktiv
tufliHaa
تُفلِحَا
ni två - jussiv
de två (m)
yufliHaani
يُفلِحَانِ
de två (m) - nutid
'aflaHaa
أَفلَحَا
de två (m) - dåtid
yufliHaa
يُفلِحَا
de två (m) - subjunktiv
yufliHaa
يُفلِحَا
de två (m) - jussiv
de två (f)
tufliHaani
تُفلِحَانِ
de två (f) - nutid
'aflaHataa
أَفلَحَتَا
de två (f) - dåtid
tufliHaa
تُفلِحَا
de två (f) - subjunktiv
tufliHaa
تُفلِحَا
de två (f) - jussiv
Verb i dåtid böjs genom att slutet ändras.
Verb i nutid böjs genom att både början och slutet av ordet ändras.
Den vanligaste nutidsformen är imperfekt indikativ, den kallas jag bara nutid i tabellen ovan.
Subjunktiv (som även kallas imperfekt subjunkiv) används efter subjunktivpartiklarna att och kommer inte att.
Jussiv (som även kallas imperfekt jussiv) används bland annat efter partikeln lam för att negera dåtid.
Imperativ används vid uppmaningar.