Böjningsformer av verbet 'att salta'


nutid
dåtid
subjunktiv
jussiv
jag
'umalliHu
أُمَلِّحُ
jag - nutid
mallaHtu
مَلَّحتُ
jag - dåtid
'umalliH
أُمَلِّح
jag - subjunktiv
'umalliH
أُمَلِّح
jag - jussiv
du (m)
tumalliHu
تُمَلِّحُ
du (m) - nutid
mallaHta
مَلَّحتَ
du (m) - dåtid
tumalliH
تُمَلِّح
du (m) - subjunktiv
tumalliH
تُمَلِّح
du (m) - jussiv
du (f)
tumalliHiina
تُمَلِّحِينَ
du (f) - nutid
mallaHti
مَلَّحتِ
du (f) - dåtid
tumalliHii
تُمَلِّحِي
du (f) - subjunktiv
tumalliHii
تُمَلِّحِي
du (f) - jussiv
han
yumalliHu
يُمَلِّحُ
han - nutid
mallaHa
مَلَّحَ
han - dåtid
yumalliH
يُمَلِّح
han - subjunktiv
yumalliH
يُمَلِّح
han - jussiv
hon
tumalliHu
تُمَلِّحُ
hon - nutid
mallaHat
مَلَّحَت
hon - dåtid
tumalliH
تُمَلِّح
hon - subjunktiv
tumalliH
تُمَلِّح
hon - jussiv
vi
numalliHu
نُمَلِّحُ
vi - nutid
mallaHnaa
مَلَّحنَا
vi - dåtid
numalliH
نُمَلِّح
vi - subjunktiv
numalliH
نُمَلِّح
vi - jussiv
ni (m)
tumalliHuuna
تُمَلِّحُونَ
ni (m) - nutid
mallaHtum
مَلَّحتُم
ni (m) - dåtid
tumalliHuu
تُمَلِّحُوا
ni (m) - subjunktiv
tumalliHuu
تُمَلِّحُوا
ni (m) - jussiv
ni (f)
tumalliHna
تُمَلِّحنَ
ni (f) - nutid
mallaHtunna
مَلَّحتُنَّ
ni (f) - dåtid
tumalliHna
تُمَلِّحنَ
ni (f) - subjunktiv
tumalliHna
تُمَلِّحنَ
ni (f) - jussiv
de (m)
yumalliHuuna
يُمَلِّحُونَ
de (m) - nutid
mallaHuu
مَلَّحُوا
de (m) - dåtid
yumalliHuu
يُمَلِّحُوا
de (m) - subjunktiv
yumalliHuu
يُمَلِّحُوا
de (m) - jussiv
de (f)
yumalliHna
يُمَلِّحنَ
de (f) - nutid
mallaHna
مَلَّحنَ
de (f) - dåtid
yumalliHna
يُمَلِّحنَ
de (f) - subjunktiv
yumalliHna
يُمَلِّحنَ
de (f) - jussiv
ni två
tumalliHaani
تُمَلِّحَانِ
ni två - nutid
mallaHtumaa
مَلَّحتُمَا
ni två - dåtid
tumalliHaa
تُمَلِّحَا
ni två - subjunktiv
tumalliHaa
تُمَلِّحَا
ni två - jussiv
de två (m)
yumalliHaani
يُمَلِّحَانِ
de två (m) - nutid
mallaHaa
مَلَّحَا
de två (m) - dåtid
yumalliHaa
يُمَلِّحَا
de två (m) - subjunktiv
yumalliHaa
يُمَلِّحَا
de två (m) - jussiv
de två (f)
tumalliHaani
تُمَلِّحَانِ
de två (f) - nutid
mallaHataa
مَلَّحَتَا
de två (f) - dåtid
tumalliHaa
تُمَلِّحَا
de två (f) - subjunktiv
tumalliHaa
تُمَلِّحَا
de två (f) - jussiv

Verb i dåtid böjs genom att slutet ändras.

Verb i nutid böjs genom att både början och slutet av ordet ändras.

Den vanligaste nutidsformen är imperfekt indikativ, den kallas jag bara nutid i tabellen ovan.

Subjunktiv (som även kallas imperfekt subjunkiv) används efter subjunktivpartiklarna att och kommer inte att.

Jussiv (som även kallas imperfekt jussiv) används bland annat efter partikeln lam för att negera dåtid.

Imperativ används vid uppmaningar.