Böjningsformer av verbet 'att skämma ut'
nutid
dåtid
subjunktiv
jussiv
jag
'afDaHu
أَفضَحُ
jag - nutid
faDaHtu
فَضَحتُ
jag - dåtid
'afDaHa
أَفضَحَ
jag - subjunktiv
'afDaH
أَفضَح
jag - jussiv
du (m)
tafDaHu
تَفضَحُ
du (m) - nutid
faDaHta
فَضَحتَ
du (m) - dåtid
tafDaHa
تَفضَحَ
du (m) - subjunktiv
tafDaH
تَفضَح
du (m) - jussiv
du (f)
tafDaHiina
تَفضَحِينَ
du (f) - nutid
faDaHti
فَضَحتِ
du (f) - dåtid
tafDaHii
تَفضَحِي
du (f) - subjunktiv
tafDaHii
تَفضَحِي
du (f) - jussiv
han
yafDaHu
يَفضَحُ
han - nutid
faDaHa
فَضَحَ
han - dåtid
yafDaHa
يَفضَحَ
han - subjunktiv
yafDaH
يَفضَح
han - jussiv
hon
tafDaHu
تَفضَحُ
hon - nutid
faDaHat
فَضَحَت
hon - dåtid
tafDaHa
تَفضَحَ
hon - subjunktiv
tafDaH
تَفضَح
hon - jussiv
vi
nafDaHu
نَفضَحُ
vi - nutid
faDaHnaa
فَضَحنَا
vi - dåtid
nafDaHa
نَفضَحَ
vi - subjunktiv
nafDaH
نَفضَح
vi - jussiv
ni (m)
tafDaHuuna
تَفضَحُونَ
ni (m) - nutid
faDaHtum
فَضَحتُم
ni (m) - dåtid
tafDaHuu
تَفضَحُوا
ni (m) - subjunktiv
tafDaHuu
تَفضَحُوا
ni (m) - jussiv
ni (f)
tafDaHna
تَفضَحنَ
ni (f) - nutid
faDaHtunna
فَضَحتُنَّ
ni (f) - dåtid
tafDaHna
تَفضَحنَ
ni (f) - subjunktiv
tafDaHna
تَفضَحنَ
ni (f) - jussiv
de (m)
yafDaHuuna
يَفضَحُونَ
de (m) - nutid
faDaHuu
فَضَحُوا
de (m) - dåtid
yafDaHuu
يَفضَحُوا
de (m) - subjunktiv
yafDaHuu
يَفضَحُوا
de (m) - jussiv
de (f)
yafDaHna
يَفضَحنَ
de (f) - nutid
faDaHna
فَضَحنَ
de (f) - dåtid
yafDaHna
يَفضَحنَ
de (f) - subjunktiv
yafDaHna
يَفضَحنَ
de (f) - jussiv
ni två
tafDaHaani
تَفضَحَانِ
ni två - nutid
faDaHtumaa
فَضَحتُمَا
ni två - dåtid
tafDaHaa
تَفضَحَا
ni två - subjunktiv
tafDaHaa
تَفضَحَا
ni två - jussiv
de två (m)
yafDaHaani
يَفضَحَانِ
de två (m) - nutid
faDaHaa
فَضَحَا
de två (m) - dåtid
yafDaHaa
يَفضَحَا
de två (m) - subjunktiv
yafDaHaa
يَفضَحَا
de två (m) - jussiv
de två (f)
tafDaHaani
تَفضَحَانِ
de två (f) - nutid
faDaHataa
فَضَحَتَا
de två (f) - dåtid
tafDaHaa
تَفضَحَا
de två (f) - subjunktiv
tafDaHaa
تَفضَحَا
de två (f) - jussiv
Imperativ
du (m)
'ifDaH
إِفضَح
du (m) - imperativ
du (f)
'ifDaHii
إِفضَحِي
du (f) - imperativ
du (dual)
'ifDaHaa
إِفضَحَا
du (dual) - imperativ
ni (m)
'ifDaHuu
إِفضَحُوا
ni (m) - imperativ
ni (f)
'ifDaHna
إِفضَحنَ
ni (f) - imperativ
Verb i dåtid böjs genom att slutet ändras.
Verb i nutid böjs genom att både början och slutet av ordet ändras.
Den vanligaste nutidsformen är imperfekt indikativ, den kallas jag bara nutid i tabellen ovan.
Subjunktiv (som även kallas imperfekt subjunkiv) används efter subjunktivpartiklarna att och kommer inte att.
Jussiv (som även kallas imperfekt jussiv) används bland annat efter partikeln lam för att negera dåtid.
Imperativ används vid uppmaningar.