Böjningsformer av verbet 'att dyka upp'
nutid
dåtid
subjunktiv
jussiv
jag
'aTiifu
أَطِيفُ
jag - nutid
Tiftu
طِفتُ
jag - dåtid
'aTifa
أَطِفَ
jag - subjunktiv
'aTif
أَطِف
jag - jussiv
du (m)
taTiifu
تَطِيفُ
du (m) - nutid
Tifta
طِفتَ
du (m) - dåtid
taTifa
تَطِفَ
du (m) - subjunktiv
taTif
تَطِف
du (m) - jussiv
du (f)
taTiifiina
تَطِيفِينَ
du (f) - nutid
Tifti
طِفتِ
du (f) - dåtid
taTiifii
تَطِيفِي
du (f) - subjunktiv
taTiifii
تَطِيفِي
du (f) - jussiv
han
yaTiifu
يَطِيفُ
han - nutid
Taafa
طَافَ
han - dåtid
yaTifa
يَطِفَ
han - subjunktiv
yaTif
يَطِف
han - jussiv
hon
taTiifu
تَطِيفُ
hon - nutid
Taafat
طَافَت
hon - dåtid
taTifa
تَطِفَ
hon - subjunktiv
taTif
تَطِف
hon - jussiv
vi
naTiifu
نَطِيفُ
vi - nutid
Tifnaa
طِفنَا
vi - dåtid
naTifa
نَطِفَ
vi - subjunktiv
naTif
نَطِف
vi - jussiv
ni (m)
taTiifuuna
تَطِيفُونَ
ni (m) - nutid
Tiftum
طِفتُم
ni (m) - dåtid
taTiifuu
تَطِيفُوا
ni (m) - subjunktiv
taTiifuu
تَطِيفُوا
ni (m) - jussiv
ni (f)
taTifna
تَطِفنَ
ni (f) - nutid
Tiftunna
طِفتُنَّ
ni (f) - dåtid
taTifna
تَطِفنَ
ni (f) - subjunktiv
taTifna
تَطِفنَ
ni (f) - jussiv
de (m)
yaTiifuuna
يَطِيفُونَ
de (m) - nutid
Taafuu
طَافُوا
de (m) - dåtid
yaTiifuu
يَطِيفُوا
de (m) - subjunktiv
yaTiifuu
يَطِيفُوا
de (m) - jussiv
de (f)
yaTifna
يَطِفنَ
de (f) - nutid
Tifna
طِفنَ
de (f) - dåtid
yaTifna
يَطِفنَ
de (f) - subjunktiv
yaTifna
يَطِفنَ
de (f) - jussiv
ni två
taTiifaani
تَطِيفَانِ
ni två - nutid
Tiftumaa
طِفتُمَا
ni två - dåtid
taTifaa
تَطِفَا
ni två - subjunktiv
taTifaa
تَطِفَا
ni två - jussiv
de två (m)
yaTiifaani
يَطِيفَانِ
de två (m) - nutid
Tifaa
طِفَا
de två (m) - dåtid
yaTifaa
يَطِفَا
de två (m) - subjunktiv
yaTifaa
يَطِفَا
de två (m) - jussiv
de två (f)
taTiifaani
تَطِيفَانِ
de två (f) - nutid
Tifataa
طِفَتَا
de två (f) - dåtid
taTifaa
تَطِفَا
de två (f) - subjunktiv
taTifaa
تَطِفَا
de två (f) - jussiv
Imperativ
du (m)
Tif
طِف
du (m) - imperativ
du (f)
Tiifii
طِيفِي
du (f) - imperativ
du (dual)
Tiifaa
طِيفَا
du (dual) - imperativ
ni (m)
Tiifuu
طِيفُوا
ni (m) - imperativ
ni (f)
Tifna
طِفنَ
ni (f) - imperativ
Verb i dåtid böjs genom att slutet ändras.
Verb i nutid böjs genom att både början och slutet av ordet ändras.
Den vanligaste nutidsformen är imperfekt indikativ, den kallas jag bara nutid i tabellen ovan.
Subjunktiv (som även kallas imperfekt subjunkiv) används efter subjunktivpartiklarna att och kommer inte att.
Jussiv (som även kallas imperfekt jussiv) används bland annat efter partikeln lam för att negera dåtid.
Imperativ används vid uppmaningar.