Böjningsformer av verbet 'att försvara, stÃ¥ emot'
nutid
dåtid
subjunktiv
jussiv
jag
'udaafi3u
أُدَافِعُ
jag - nutid
daafa3tu
دَافَعتُ
jag - dåtid
'udaafi3
أُدَافِع
jag - subjunktiv
'udaafi3
أُدَافِع
jag - jussiv
du (m)
tudaafi3u
تُدَافِعُ
du (m) - nutid
daafa3ta
دَافَعتَ
du (m) - dåtid
tudaafi3
تُدَافِع
du (m) - subjunktiv
tudaafi3
تُدَافِع
du (m) - jussiv
du (f)
tudaafi3iina
تُدَافِعِينَ
du (f) - nutid
daafa3ti
دَافَعتِ
du (f) - dåtid
tudaafi3ii
تُدَافِعِي
du (f) - subjunktiv
tudaafi3ii
تُدَافِعِي
du (f) - jussiv
han
yudaafi3u
يُدَافِعُ
han - nutid
daafa3a
دَافَعَ
han - dåtid
yudaafi3
يُدَافِع
han - subjunktiv
yudaafi3
يُدَافِع
han - jussiv
hon
tudaafi3u
تُدَافِعُ
hon - nutid
daafa3at
دَافَعَت
hon - dåtid
tudaafi3
تُدَافِع
hon - subjunktiv
tudaafi3
تُدَافِع
hon - jussiv
vi
nudaafi3u
نُدَافِعُ
vi - nutid
daafa3naa
دَافَعنَا
vi - dåtid
nudaafi3
نُدَافِع
vi - subjunktiv
nudaafi3
نُدَافِع
vi - jussiv
ni (m)
tudaafi3uuna
تُدَافِعُونَ
ni (m) - nutid
daafa3tum
دَافَعتُم
ni (m) - dåtid
tudaafi3uu
تُدَافِعُوا
ni (m) - subjunktiv
tudaafi3uu
تُدَافِعُوا
ni (m) - jussiv
ni (f)
tudaafi3na
تُدَافِعنَ
ni (f) - nutid
daafa3tunna
دَافَعتُنَّ
ni (f) - dåtid
tudaafi3na
تُدَافِعنَ
ni (f) - subjunktiv
tudaafi3na
تُدَافِعنَ
ni (f) - jussiv
de (m)
yudaafi3uuna
يُدَافِعُونَ
de (m) - nutid
daafa3uu
دَافَعُوا
de (m) - dåtid
yudaafi3uu
يُدَافِعُوا
de (m) - subjunktiv
yudaafi3uu
يُدَافِعُوا
de (m) - jussiv
de (f)
yudaafi3na
يُدَافِعنَ
de (f) - nutid
daafa3na
دَافَعنَ
de (f) - dåtid
yudaafi3na
يُدَافِعنَ
de (f) - subjunktiv
yudaafi3na
يُدَافِعنَ
de (f) - jussiv
ni två
tudaafi3aani
تُدَافِعَانِ
ni två - nutid
daafa3tumaa
دَافَعتُمَا
ni två - dåtid
tudaafi3aa
تُدَافِعَا
ni två - subjunktiv
tudaafi3aa
تُدَافِعَا
ni två - jussiv
de två (m)
yudaafi3aani
يُدَافِعَانِ
de två (m) - nutid
daafa3aa
دَافَعَا
de två (m) - dåtid
yudaafi3aa
يُدَافِعَا
de två (m) - subjunktiv
yudaafi3aa
يُدَافِعَا
de två (m) - jussiv
de två (f)
tudaafi3aani
تُدَافِعَانِ
de två (f) - nutid
daafa3ataa
دَافَعَتَا
de två (f) - dåtid
tudaafi3aa
تُدَافِعَا
de två (f) - subjunktiv
tudaafi3aa
تُدَافِعَا
de två (f) - jussiv
Verb i dåtid böjs genom att slutet ändras.
Verb i nutid böjs genom att både början och slutet av ordet ändras.
Den vanligaste nutidsformen är imperfekt indikativ, den kallas jag bara nutid i tabellen ovan.
Subjunktiv (som även kallas imperfekt subjunkiv) används efter subjunktivpartiklarna att och kommer inte att.
Jussiv (som även kallas imperfekt jussiv) används bland annat efter partikeln lam för att negera dåtid.
Imperativ används vid uppmaningar.