Böjningsformer av verbet 'att börja, försvinna, gÃ¥ ut'
nutid
dåtid
subjunktiv
jussiv
jag
'aruuHu
أَرُوحُ
jag - nutid
ruHtu
رُحتُ
jag - dåtid
'aruHa
أَرُحَ
jag - subjunktiv
'aruH
أَرُح
jag - jussiv
du (m)
taruuHu
تَرُوحُ
du (m) - nutid
ruHta
رُحتَ
du (m) - dåtid
taruHa
تَرُحَ
du (m) - subjunktiv
taruH
تَرُح
du (m) - jussiv
du (f)
taruuHiina
تَرُوحِينَ
du (f) - nutid
ruHti
رُحتِ
du (f) - dåtid
taruuHii
تَرُوحِي
du (f) - subjunktiv
taruuHii
تَرُوحِي
du (f) - jussiv
han
yaruuHu
يَرُوحُ
han - nutid
raaHa
رَاحَ
han - dåtid
yaruHa
يَرُحَ
han - subjunktiv
yaruH
يَرُح
han - jussiv
hon
taruuHu
تَرُوحُ
hon - nutid
raaHat
رَاحَت
hon - dåtid
taruHa
تَرُحَ
hon - subjunktiv
taruH
تَرُح
hon - jussiv
vi
naruuHu
نَرُوحُ
vi - nutid
ruHnaa
رُحنَا
vi - dåtid
naruHa
نَرُحَ
vi - subjunktiv
naruH
نَرُح
vi - jussiv
ni (m)
taruuHuuna
تَرُوحُونَ
ni (m) - nutid
ruHtum
رُحتُم
ni (m) - dåtid
taruuHuu
تَرُوحُوا
ni (m) - subjunktiv
taruuHuu
تَرُوحُوا
ni (m) - jussiv
ni (f)
taruHna
تَرُحنَ
ni (f) - nutid
ruHtunna
رُحتُنَّ
ni (f) - dåtid
taruHna
تَرُحنَ
ni (f) - subjunktiv
taruHna
تَرُحنَ
ni (f) - jussiv
de (m)
yaruuHuuna
يَرُوحُونَ
de (m) - nutid
raaHuu
رَاحُوا
de (m) - dåtid
yaruuHuu
يَرُوحُوا
de (m) - subjunktiv
yaruuHuu
يَرُوحُوا
de (m) - jussiv
de (f)
yaruHna
يَرُحنَ
de (f) - nutid
ruHna
رُحنَ
de (f) - dåtid
yaruHna
يَرُحنَ
de (f) - subjunktiv
yaruHna
يَرُحنَ
de (f) - jussiv
ni två
taruuHaani
تَرُوحَانِ
ni två - nutid
ruHtumaa
رُحتُمَا
ni två - dåtid
taruHaa
تَرُحَا
ni två - subjunktiv
taruHaa
تَرُحَا
ni två - jussiv
de två (m)
yaruuHaani
يَرُوحَانِ
de två (m) - nutid
ruHaa
رُحَا
de två (m) - dåtid
yaruHaa
يَرُحَا
de två (m) - subjunktiv
yaruHaa
يَرُحَا
de två (m) - jussiv
de två (f)
taruuHaani
تَرُوحَانِ
de två (f) - nutid
ruHataa
رُحَتَا
de två (f) - dåtid
taruHaa
تَرُحَا
de två (f) - subjunktiv
taruHaa
تَرُحَا
de två (f) - jussiv
Imperativ
du (m)
ruH
رُح
du (m) - imperativ
du (f)
ruuHii
رُوحِي
du (f) - imperativ
du (dual)
ruuHaa
رُوحَا
du (dual) - imperativ
ni (m)
ruuHuu
رُوحُوا
ni (m) - imperativ
ni (f)
ruHna
رُحنَ
ni (f) - imperativ
Verb i dåtid böjs genom att slutet ändras.
Verb i nutid böjs genom att både början och slutet av ordet ändras.
Den vanligaste nutidsformen är imperfekt indikativ, den kallas jag bara nutid i tabellen ovan.
Subjunktiv (som även kallas imperfekt subjunkiv) används efter subjunktivpartiklarna att och kommer inte att.
Jussiv (som även kallas imperfekt jussiv) används bland annat efter partikeln lam för att negera dåtid.
Imperativ används vid uppmaningar.