Böjningsformer av verbet 'att avstÃ¥, vägra'
nutid
dåtid
subjunktiv
jussiv
jag
'arfuDu
أَرفُضُ
jag - nutid
rafaDtu
رَفَضتُ
jag - dåtid
'arfuDa
أَرفُضَ
jag - subjunktiv
'arfuD
أَرفُض
jag - jussiv
du (m)
tarfuDu
تَرفُضُ
du (m) - nutid
rafaDta
رَفَضتَ
du (m) - dåtid
tarfuDa
تَرفُضَ
du (m) - subjunktiv
tarfuD
تَرفُض
du (m) - jussiv
du (f)
tarfuDiina
تَرفُضِينَ
du (f) - nutid
rafaDti
رَفَضتِ
du (f) - dåtid
tarfuDii
تَرفُضِي
du (f) - subjunktiv
tarfuDii
تَرفُضِي
du (f) - jussiv
han
yarfuDu
يَرفُضُ
han - nutid
rafaDa
رَفَضَ
han - dåtid
yarfuDa
يَرفُضَ
han - subjunktiv
yarfuD
يَرفُض
han - jussiv
hon
tarfuDu
تَرفُضُ
hon - nutid
rafaDat
رَفَضَت
hon - dåtid
tarfuDa
تَرفُضَ
hon - subjunktiv
tarfuD
تَرفُض
hon - jussiv
vi
narfuDu
نَرفُضُ
vi - nutid
rafaDnaa
رَفَضنَا
vi - dåtid
narfuDa
نَرفُضَ
vi - subjunktiv
narfuD
نَرفُض
vi - jussiv
ni (m)
tarfuDuuna
تَرفُضُونَ
ni (m) - nutid
rafaDtum
رَفَضتُم
ni (m) - dåtid
tarfuDuu
تَرفُضُوا
ni (m) - subjunktiv
tarfuDuu
تَرفُضُوا
ni (m) - jussiv
ni (f)
tarfuDna
تَرفُضنَ
ni (f) - nutid
rafaDtunna
رَفَضتُنَّ
ni (f) - dåtid
tarfuDna
تَرفُضنَ
ni (f) - subjunktiv
tarfuDna
تَرفُضنَ
ni (f) - jussiv
de (m)
yarfuDuuna
يَرفُضُونَ
de (m) - nutid
rafaDuu
رَفَضُوا
de (m) - dåtid
yarfuDuu
يَرفُضُوا
de (m) - subjunktiv
yarfuDuu
يَرفُضُوا
de (m) - jussiv
de (f)
yarfuDna
يَرفُضنَ
de (f) - nutid
rafaDna
رَفَضنَ
de (f) - dåtid
yarfuDna
يَرفُضنَ
de (f) - subjunktiv
yarfuDna
يَرفُضنَ
de (f) - jussiv
ni två
tarfuDaani
تَرفُضَانِ
ni två - nutid
rafaDtumaa
رَفَضتُمَا
ni två - dåtid
tarfuDaa
تَرفُضَا
ni två - subjunktiv
tarfuDaa
تَرفُضَا
ni två - jussiv
de två (m)
yarfuDaani
يَرفُضَانِ
de två (m) - nutid
rafaDaa
رَفَضَا
de två (m) - dåtid
yarfuDaa
يَرفُضَا
de två (m) - subjunktiv
yarfuDaa
يَرفُضَا
de två (m) - jussiv
de två (f)
tarfuDaani
تَرفُضَانِ
de två (f) - nutid
rafaDataa
رَفَضَتَا
de två (f) - dåtid
tarfuDaa
تَرفُضَا
de två (f) - subjunktiv
tarfuDaa
تَرفُضَا
de två (f) - jussiv
Imperativ
du (m)
'urfuD
أُرفُض
du (m) - imperativ
du (f)
'urfuDii
أُرفُضِي
du (f) - imperativ
du (dual)
'urfuDaa
أُرفُضَا
du (dual) - imperativ
ni (m)
'urfuDuu
أُرفُضُوا
ni (m) - imperativ
ni (f)
'urfuDna
أُرفُضنَ
ni (f) - imperativ
Verb i dåtid böjs genom att slutet ändras.
Verb i nutid böjs genom att både början och slutet av ordet ändras.
Den vanligaste nutidsformen är imperfekt indikativ, den kallas jag bara nutid i tabellen ovan.
Subjunktiv (som även kallas imperfekt subjunkiv) används efter subjunktivpartiklarna att och kommer inte att.
Jussiv (som även kallas imperfekt jussiv) används bland annat efter partikeln lam för att negera dåtid.
Imperativ används vid uppmaningar.